İnsan tarihinde ölmüş olan insanlardan daha fazla insan yaşıyor şu anda.
Ama ölü insanların sayısı artıyor.
Bir gün kimseyi gömecek yer kalmayacak.
Peki ya ölüler için aşağı doğru gökdelenler yapılsa?
Yaşayanlar için yapılan gökdelenlerin altında olabilirler.
İnsanları 100 kat aşağı gömebilirsiniz. Yaşayanların altında ölüler dünyası olabilir.
Kimse o tabutta insan olmadığını bilmiyor mu?
Ayakkabıyla falan doldurmalıydık.
Sahte cenaze gibi.
- Altın balığı için sanki. - Bu işler böyledir Oscar.
Çok mantıksız.
Ölü akrabalarınızı ziyaret etmek için asansörle aşağı inebilirdiniz.
Brooklyn'deki arkadaşlarınızı görmek için köprüden geçmeniz gibi. Ya da feribotlar.
Babam, New York'un bir zamanlar altıncı ilçesi olduğunu söylemişti.
Manhattan'ın hemen yanındaymış.
Ama artık oraya gidemiyorsunuz çünkü yüzerek gitmiş.
Ve kimse nerede olduğunu bilmiyor.
Tamam. Zeki olduğunu mu sanıyorsun? Altıncı ilçeyi bulalım haydi.
Peki.
- Ve? Ne? - Ne ne?
Ne bulacağım? İpuçları nedir?
Hiçbir şey bilmiyormuş gibi omuzlarını silkerdi.
Buna bayılırdım.
Babamla oynamayı en çok sevdiğimiz oyundu.
Adını da ''Keşif Gezisi'' koymuştuk.
20. yüzyıldaki her 10 yılda yaşamış bir şey buldum.
Harikasın.
Gerçekten harika.
Altıncı ilçe arayışı, gelmiş geçmiş en iyi keşif olacaktı.
Tamam. Amatör Böcekbilimci, Fransız Bilimci, Arkeolog,
Bilgisayar Danışmanı... - Neden her şey ''amatör''?
- Bu bir iltifattır. - Amatör Barışçı olur mu?
- Amatör Mucit. - Bayıldım.
Tamam, çıktı.
Babam bana kart hazırladı, böylece insanlarla konuşmak zorunda kalmayacaktım.
Bunu yaparken zorlandığımı biliyordu.
Ne istiyorsun?
-Sen ne düşünüyorsun? -İşe yarayabilir.
Doğru yolda olup olmadığımı söyleyemez misin?
Ama söylemezsen, nasıl haklı olacağım?
Buna başka bir bakış açısı da şöyledir:
Nasıl yanılabilirsin?
...aramayı bırakma...
Central Park, şu anda bulunduğu yerde değildi.
Babam, eskiden altıncı ilçenin merkezinde olduğunu söyledi.
Yere kocaman kancalar taktılar...
...ve tüm New York vatandaşları, yerden...
...halıyı çeker gibi altıncı ilçenin üzerinden Manhattan'a çektiler parkı.
- Bir şey buldum, tamam! - Neredesin Oscar? Tamam.
E3 bölgesinde. Tamam.
Babam, sadece Central Park'ta bulunan
Bu nedir?
Babamındı. Büyükannem küçükken vermişti.
Pek kullanamadım.
Bu nedir?
Büyükannenin eski ev filmleri.
Yıllardır görmemiştim.
- Babanın nasıl göründüğünü biliyor musun? - Hayır, hiç bilmiyorum.
Ama bildiğim bir şey var. Almanya'daki Dresden'dan gelmişti.
Kötü şeyler yaşamıştı.
- Ve aile istemediğine karar vermişti. - Bu kadar mı?
Bu kadar.
Schell & Oğlu Mücevherat
Hep kuyumcu olmak mı istemiştin?
Bilimadamı olmak istemiş olabilirim bir ara.
- Asla bilemeyeceğim. - Neden?
Çünkü bir kuyumcuyum.
- Ne arıyor? - Bulduğunda sana söyler.
Onu parkın her yerine göndereceğim. Karşılaştığı her kişiyle konuşacak.
- Gelmiş geçmiş en iyi Keşif Gezisi olacak. - Onu fazla zorlama.
Kolay olsaydı bulacağı bir şey olmazdı. Nasıl bir yetişkine dönüşecek?
- Bilmiyorum, bunun için sen varsın. - Tanıştığı ilk patronluk taslayan...
...yani ''güzel'' kadına aşık olacak. - Lafını bil. ''Güzel'' evet.
- Ona ne yapması gerektiğini söyleyecek. - Harikaymış.
Sonuncu nedir? 70... 71.40. -71 dolar ve 40 sent.
Yatak zamanı!
Gerçekten altıncı ilçe var mı?
İnanmak istiyorsan nedenler bulabilirsin.
Ne nedenleri?
- İpuçları elbette. - Ne ipucu?
Ne ipucu mu? İpuçları işte! Central Park'taki fosil kanıtları.
Rezervuarların ph değerleri.
Bu da bizi salıncaklara getiriyor.
Kayıtlanan bilgilere göre...
...Central Park'taki salıncaklardan birinin altında bir not bulunmuş.
Ve senin anlayamayacak kadar genç, benim de...
...basit olduğum bilimsel testlere göre...
...bulunan notun altıncı ilçede...
...yazılmış olduğuna inanıyorlar. - Ne yazıyormuş?
Ne kadar harika bir soru!
Öğrenelim haydi. Burada...
Yazmıyor.
- Yazması gerekirdi ama yazmıyor. - Görebilir miyim?
Neyi? Ne görmek istiyorsun?
Yaptığımız son konuşma buydu.
Sonra babamın sesini ''en kötü günün'' sabahında eve geldiğimde duydum.
Ezik.
Olanlar yüzünden...
...bizi erken bırakmışlardı okuldan.
- Bu korkunç... - Lobide sigara içmemelisin.
Başın belaya girer.
Bugün bela diye bir şey yok. Ailen nerede?
- Şehir merkezinde olan birileri var mı? - Annem işte.
Babam da bir yerlerde toplantıda.
Neyse, seni ilgilendirmez zaten hıyar.
- Ona sorarım. - Götümü yala.
Tanrım!
Birinci mesaj: 11 Eylül, 7:58.
Orada mısın? Alo?
Oradaysan aç canım.
Ofisini aradım ama kimse açmadı.
Dinle, birşeyler oluyor ama ben iyiyim. Olduğum yerde kalmamızı...
...ve itfaiyecileri beklememizi söylediler.
Sorun olmadığından eminim. Olan biteni öğrendiğimde tekrar ararım.
İyi olduğumu bilmeni istedim.
İkinci mesaj: 11 Eylül, 9:12.
Orada mısın? Evde misin? Yine ben.
Alo?
Afedersin. Evde olmanı umuyordum. Olanları duydun mu bilmiyorum ama...
...iyi olduğumu bilmeni istedim. Her şey
Karmaşa ortamı var. İtfaiyeciler gelecekti ama... Ne?
Güneş patlayacak olsa, 8 dakika boyunca haberiniz olmazdı.
Çünkü ışığın bize gelmesi bu kadar sürüyor.
Sekiz dakika boyunca dünya hala aydınlık olur...
...ve sıcak hissedersiniz.
Babam öleli bir yıl olmuştu.
Ve onunla sahip olduğum 8 dakikanın...
...bitmek üzere olduğunu hissediyordum.
Babamın dolabına en kötü günden beri girmemiştim.
Hepsi oradaydı.
...aramayı bırakma...
Oscar, sen iyi misin?
Ben Oscar Schell. Büyükanne?
Büyükanne, uyanık mısın? Tamam.
- Büyükanne! - Ben Büyükanne.
Ne oldu tatlım? Uyumaya çalışıyordum.
- Gelmemi ister misin? Tamam. - Babam sana özel bir anahtardan bahsetti mi büyükanne?
- Tamam. - Özel bir anahtar mı?
Sanmıyorum. Nasıl bir anahtar?.
Ne için bir anahtar bu? Tamam.
- Kiracı evde mi? Tamam. - Kiracı mı?
Hayır, erken gitti yine. Tamam.
Büyükannem, en kötü günden üç hafta sonra odasını kiralamıştı.
Kiracının kapısı neden hep kapalı...
...ve neden hiç tanışmadım onunla? - Sessizliği seviyor.
Neden onunla ilgili hiçbir şey anlatmıyorsun bana?
Eski ülkeden gelen biri o. Çal haydi.
- Ne kadar kalacak burada? - Hiçbir yerde uzun süre kalmaz.
O tehlikeli biri mi?
Onu bir gün görürsen, hiçbir şey söyleme.
Çabucak kızabiliyor. Çal haydi.
Ne buldun Oscar?. Tamam.
Oscar, hala orada mısın?
- Oscar! - Bir çeşit kutu için bu.
Bunlara benzemiyor. Daha sert, kırılması çok zor.
Ama büyük kasalar için değil.
Kasa kutusu olabilir, posta kutusu olabilir.
Çok eski. 20-30 yıllık olabilir.
- Yapan şirketi nasıl bulabilirim? - Herkes yapmış olabilir.
- Kilidini nasıl bulacağım? - Korkarım yardımcı olamam.
Karşına çıkan her şeyi deneyebilirsin. Anahtarların nereye uyduğunu asla bilemezsin.
Anahtarlar hakkında bilebileceğin tek şey, hepsinin açtığı bir kilit vardır.
Bir tane.
Okulda olman gerekmiyor mu senin?
Bugün Dr. Martin Luther King Jr. Günü.
İki numaralı yalan.
başlamıştım.
Okuldaki insanlara enfeksiyon bulaştırmak istemiyorum. Yürüyen virüs olabilirim!
Martin Luther King'in doğumgünü Ocak'ta sanıyordum.
Öyleydi ama değiştirdiler. lşte iki numaralı yalan.
Bekle Oscar.
Siyah kim?
Zarfta yazıyor. Tanıdığın biri mi?
Anahtarla ilgili bir şey biliyor olabilir.
Harika bir çilingir olduğun için teşekkürler.
- Bunlar ne için lazım? - Mantık projesi için.
Dört numaralı yalan.
Neden okulda değilsin?
Zaten çok şey bildiğimi söylediler.
Siyah, Siyah, Siyah...
Siyah kesinlikle bir insandı.
Muhtemelen...
Eğer Siyah bir insansa, babamı bir şekilde tanıyor olmalı.
Ama nasıl?
Ve nasıl bulacaktım bu adamı ya da kadını?
Bu bir Keşif Gezisi miydi?
Babamın gezileri hep bir macera barındırırdı.
- Neresiymiş? - Brezilya.
Ve en ufak detayları bile planlardı.
Saatte beş mille ilerliyor...
...ve yedinci gün...
Başka ne olabilirdi?
Bir anahtar varsa, kilit de vardı.
Bir isim varsa, kişi de vardı.
Ben geldim!
Bir kilit olmak zorundaydı.
Bulacaktım çünkü bulmamı istemişti.
Ve bulacaktım, çünkü sekiz dakikamı böyle geçirmem gerekiyordu.
Belki de sonsuza dek arayacaktım.
Hayatta kalmak için ihtiyacım olan şeyleri çantama doldurdum.
Büyükannemin en kötü günden iki hafta sonra bana aldığı gaz maskesi.
Tefim. Sakin kalmama yardımı oluyor.
Elbette, dürbünüm.
Hızlı olmak için hafif olmalıydım.
Gezi günlüğüm.
Babamın babasının kamerası.
Steven Hawking'in Zamanın Kısa Tarihi kitabı. Babam bana okurdu.
Cep telefonu.
Çok sevdiğim atıştırmalıklar.
Anahtar... elbette.
Ve babamın ''aramayı bırakma'' mesajı.
Bırakmayacaktım da. Asla.
Nereye gidiyorsun?
Dışarı.
- Nereye ama? - Söylemiştim. Mitch'le çizgiroman toplantısına.
Sonra döneceğim.
Beş numaralı yalan. Sonradan döneceğim kısmı hariç.
Cep telefonunu açık tut ve her saat bana haber ver, tamam mı?
Ciddiyim ben!
Beni neyin beklediğini bilmiyordum.
Midem dönse ve gözlerim kurusa da...
...hiçbir şeyin beni durdurmasına izin vermeyecektim.
Kendimin bile.
İlk durak. Abby Black. Yeşil Kale, Brooklyn.
Toplu taşıma beni paniğe soktuğu için yürüyerek gittim.
Bazı şeyleri yaparken zor zamanlar yaşıyorum.
- Asansör çalışıyor zeki çocuk. - Biliyorum özürlü.
En kötü gün sayesinde liste epey uzadı.
Yaşlı insanlar. Koşan insanlar.
Uçaklar.
Uzun şeyler.
İçine sıkışabileceğiniz şeyler.
Gürültülü şeyler. Çığlık.
Ağlamak. Kötü dişleri olan insanlar. Sahipsiz çantalar, sahipsiz ayakkabılar.
Ebeveynleri olmayan çocuklar. Oten şeyler, tüten şeyler,
et yiyen insanlar, yukarı bakan insanlar.
Kuleler, tüneller, hızlı şeyler,
gürültülü şeyler, ışıklı şeyler, kanatlı şeyler...
Köprüler beni özellikle paniğe sokuyordu.
- Haydi, dene. - Deneyemem.
Denemezsen asla bilemezsin.
- Dene haydi! - Hayal kırıklığına uğrama benimle!
Haydi, meyve suyunu iç.
Büyükannen beni bu salıncaklara getirirdi.
En sevdiğim de sağdan... bir, iki, üçüncüydü.
Çünkü diğerlerinden daha yükseğe gittiğini düşünürdüm.
Ne zaman evden çıksam...
...sallanmaya gelirdim.
Sadece ben ve salıncaklar.
Burada çok şey düşünebiliyorsun. Özellikle hızlanmayı öğrendikten sonra.
Mümkün olduğunca yükseğe çıkardım...
...daha yükseğe çıkamayana dek.
Ve sonra atlardım.
Bir an için kuş gibi özgür hissediyorsun.
Sen de denemelisin Oscar.
- Bakış açını değiştirebilir. - Güvenli değil ama.
Atlamana gerek yok.
Eve gidebilir miyiz artık?
Yeşil Kale...
Yeşil Kale.
Yeşil Kale!
Ne yapıyorsun?
Merhaba, benim adım Oscar Schell. Babam Thomas Schell'i tanır mıydınız?
- Abby Black sizsiniz. - Evet...
Eminim bunu söyleyen çok kişi vardır ama sözlükte ''güzel'' kelimesinin yanında sizin resminiz var.
İçeri gelsem sorun olur mu?
- Pek iyi bir zamanlama değil şu an. - Neden?
Bir şey yapıyorum.
Ben de.
Ne gibi bir şey?
- Seni ilgilendiriyor mu? - Göndermeli bir soru mu bu?
İçeri girmeliydim.
Aşırı derecede susadım! Yedi numaralı yalan.
Ne içmek istersin?
Buzlu kahve, yarısı süt olsun lütfen.
Geliyor musun?
Buna bayıldım.
- Ben de bayılmıştım. - Filler hakkında ne biliyorsunuz?
- Neredeyse hiçbir şey. - Ben pek çok şey biliyorum.
Afrikana'dan geliyorlar. 10 yılını onlarla geçirmiş bir kadın var.
Nasıl iletişim kurduklarını anladığını söylemişti.
- Eşyalarım nerede? - Oyun oynadıklarını bile söyledi.
Aile üyelerinin birlikte oyun oynaması gerçekten şahane.
Ve her şeyi hatırlıyorlar. Kadını tanıyorlardı.
- Acaba bu telefonları duysalar ne hissederlerdi. - Bilmiyorum.
15 dakika içinde çıkacağım, tamam mı?
- Ağlıyorlar mı? - Sadece insanlar gözyaşı dökerler, biliyor musunuz?
Bu resimdeki fil bile ağlıyor.
Öyle görünüyor ama muhtemelen Photoshop'ta manipüle edilmiştir.
Ağlamayın.
Selam Bob, nasılsın?
Harikayım. Sen ne yapıyorsun? Muhteşem.
Az sonra çıkacağım. Ofiste görüşürüz, tamam mı?
- O kimdi? - Kocam.
- Bunun çok garip olduğunu düşünüyor olmalısın. - Bence garip olan çok şey var.
İnsanlar bana da sürekli garip olduğumu söyler. Bir kez kıç hastalığı testi olmuştum.
Babam bunun herkesten zeki olan ama düz koşamayan insanlara olduğunu söyledi.
Testler hakaret içeriyordu bence.
Onu tanımadığından emin misin? Thomas Schell.
Binadaydı o da.
11 Eylül'de.
Bir zamanlar babama ait olan zarfın içinden çıkan bu anahtarın ait olduğu kilidi arıyorum.
Üzgünüm, baban ya da anahtarla ilgili bir şey bilmiyorum.
Onu ödünç alabilir miyim?
Senin olsun.
Gerçekten sevdiğini sanmıştım.
Burada her şey farklı olacak artık.
Seni öpebilir miyim?
Çok tatlısın ama bunun iyi bir fikir olduğunu sanmıyorum.
Seni unutmamak için fotoğrafını çekebilir miyim?
Çizgi roman toplantısı nasıldı?
Bütün gün orada mıydın?
Kapıyı açar mısın lütfen?
Oscar, kapıyı açar mısın lütfen?
Oscar.
Oscar, lütfen beni içeri al.
Neden girmek istiyorsun?
Seni sevdiğimi söylemek için.
Evde olmanı ummuştum. Olanları duyup duymadığını bilmiyorum...
...ama iyi olduğumu bilmeni istedim. Her şey yolunda.
Ne yapmamız gerektiğini bilmiyoruz hala.
Karmaşa içindeyiz. İtfaiyecilerin gelmesi gerekiyordu... Ne?
Üçüncü mesaj. 11 Eylül, 9:58.
Oscar?
Oscar!
Oscar?
İyi misin?
Evet.
Okul erken mi bitti?
Evet.
Olanları biliyor musun?
Evet.
Annen yakında evde olacak.
O gelene dek...
Sanırım.
Benim de beklememi ister misin seninle?
Sorun yok.
- Emin misin? - Olumlu.
Kesin emin misin?
Oscar... Oscar.
Oscar... Oscar!
Baba... baban aradı mı?
Lütfen... lütfen.
Gelmeni istemiyorum. Olduğundan daha da kötüye gitmesini istemem.
Kayıt ediliyor.
Merhaba, Schell Malikanesi'ne ulaştınız.
Bugün 11 Eylül Salı.
İşte günün bilgisi:
La Cotia'da hava o kadar soğuk ki, nefesiniz çatlama sesiyle anında donuyor.
Buna ''yıldızların fısıldaması'' diyorlar.
Merhaba, Schell Malikanesi'ne...
Artık kimse benim gibi onları dinlemek zorunda kalmayacaktı.
Hiçbir şey olmamış gibi.
Daireden ne zaman çıksam, biraz daha hafifliyordum.
Çünkü babama yaklaşıyordum.
Ama aynı zamanda ağırlaşıyordum, çünkü annemden uzaklaşıyordum.
Neden öyle bakıyorsun bana?
- Nasıl? - Yanlış bir şey yapmışım gibi.
- Cep telefonun yanında mı? - Burada.
Seni seviyorum.
Belki de ben gidene dek orada bekledi.
Ya da belki de çoktan gitmişti.
Belki, duyamayacağım kadar sessiz konuşuyordu.
Hazel Black, Hamilton Tepeleri'nde yaşıyordu.
Sevgili Tanrım, küçük Oscar'a göz kulak olmanı istiyorum.
Ve onun için bir mucize yaratmanı istiyorum.
Onu güvenli kollarında sakla.
Yolunda yanında ol.
Amin.
Unutma. Her gün bir mucizedir.
Ben mucizelere inanmam.
Bu anahtarın ait olduğu kilidi bulmak...
...bir mucize olacak.
Basit bir sorunla başlamıştım.
Kilidi olmayan bir anahtar.
Sonra soruna uyduğunu düşündüğüm bir sistem yarattım.
Her şeyi ince detaylarına kadar böldüm.
Her kişiyi bir sayı olarak düşünmeye çalıştım.
Olağanüstü bir denklemin parçasıydı onlar.
Kilitli bir kutu ya da kasa olabilir.
Eski bir şey. Uyumlu olup olmadığına bakabilir miyim?
Ama işe yaramıyordu.
Çünkü insanlar sayı gibi değillerdi. Daha çok harflere benziyorlardı.
Ve bu harfler, hikayeler olmak istiyordu.
Babam da hikayelerin paylaşılması gerektiğini söylerdi hep.
İşte böyle, bacaklar. Bacaklar, bacaklar!
Black soyadına sahip her kişiye altı dakikamı ayırmayı planladım.
Ama asla altı dakika sürmediler.
Herkes planladığımdan daha fazla vakit alıyordu.
Beni rahatlatmaya çalışıp babam hakkında iyi hissettirmeye çalışıyorlardı.
Kendi hikayelerini anlatmaları gerekiyordu.
Ama iyi hissetmek istemiyordum. Arkadaş edinmek de.
Sadece kilidi arıyordum.
3 yıl.
Babama hiç yaklaşamıyordum.
Onu kaybediyordum.
Nesin sen, kapı sapığı mı?
Açın şu kapıyı! Haydi!
Gerizekalı binada yaşayan kimse yok mu?
Kafa karıştırıcı bir gün yaşanıyor burada.
Hemen arayacağım.
Dördüncü mesaj: 11 Eyl...
Oscar, sorun nedir?
- Öldüğümde beni gömmeyeceğine dair söz veriyor musun? - Gecenin ortasındayız Oscar.
Gömmeyeceğine dair söz veriyor musun?
Ölmeyeceksin sen.
Uzun bir hayat yaşayacaksın.
Beni gömmeyeceğini mi söylüyorsun?
- Evet. - Öyleyse beni yeraltındaki müze şeylerine koy.
Tamam... konuşmalıyız.
Müze konusunda mı?
Hayır.
Yaşananlarla ilgili.
Neden benimle konuşmakta zorlanıyorsun?
Fark etmediysen, zamanının yarısında uyuyorsun.
Ve diğer yarısında da ilk yarısını arıyorsun.
Hukukta buna ''gıyabi'' diyorlar. ''Gıyabi Ebeveyn.''
- O benim. - Hangisi?
- Hepsi. - Babam, gerçeklerin insanları özgür bıraktığını söylerdi.
Baban burada değil artık.
- Sadece ikimiziz. - Matematiksel olarak düşünürsek bir ve çeyrek oluyoruz.
- Böylece çıkma Oscar. Çıkma bu odadan! - Yarın ölürsem ne olacak?
- Yarın ölmeyeceksin. - Babam da öleceğini düşünmemişti.
- Senin başına gelmeyecek. - Ne olacağını nereden biliyorsun?
- Hiçbir şey bilmiyorsun. Boş bir kutuyu
Önemli olan tek şey bu. Babam artık burada değil. Çatılarda artık.
Nehirlerde. New York'ta nefes alan her insanın ciğerlerinde artık!
- O şekilde olmuyor. - Nasıl olduğunu nereden biliyorsun?
Moleküller hakkında hiçbir şey bilmiyorsun. Central Park'ta bir köpek bokunun parçası bile olabilir.
-Yeter artık kes şunu. -Özür dilerim köpek boku.
- Kes şunu dedim! - Ama gerçek bu! Neden gerçekleri söyleyemiyorum?
Mantıklı olmak zorunda. Mantıklı değil bu!
- Her şey mantıklı değildir! - Mantıklı olmak zorunda!
-Her şeyin bir cevabı yoktur! -Öyleyse aptalcadır!
Saçmasapan her şey! Boş bir kutu sadece! Kutu!
Boş bir kutu olduğunu biliyorum!
Biliyorum! Ama kendim ve senin için yaptım, böylece en azından...
...ona veda etmeyi deneyebilirdik.
Çünkü o gitti Oscar. Gitti ve geri dönmeyecek.
Asla. Neden bir adamın o binaya uçakla çarptığını bilmiyorum.
Kocamın neden öldüğünü bilmiyorum. Ama ne kadar çok çabalarsan çabala Oscar,
asla mantıklı gelmeyecek çünkü mantıklı değil.
Mantıklı falan değil!
Siktir git! Hiçbir şey bilmiyorsun!
Bana neden yalan söyledin?
Neden bahsediyorsun?
- Neredeydin? - Ne zaman?
O gün. En kötü günde.
İşyerinde olduğumu biliyorsun.
Burada kimse yoktu.
Keşke olsaydım.
- Ama mümkün değildi. - Mümkün kılmalıydın.
İmkansızı mümkün kılamam.
Keşke sen olsaydın.
Keşke binada onun yerine sen olsaydın.
Keşke.
Ciddi değildim.
Evet öyleydin.
Yatağına dön.
Evet, sana ulaşmaya çalışıyordum. Eve gidiyorum şimdi.
- Thomas, beni duyuyor musun? - Evet, duyabiliyorum.
Bu inanılmaz. İzliyor musun?
Dinle, diğerleri de telefonu kullanmak istiyor. Fazla vaktim yok.
-20 dakikaya evde olacağım. - Beni dinle. Dünya Ticaret Merkezi'ndeyim ben.
Sen ne... Ne demek ''Dünya Ticaret Merkezi'ndeyim''?
Toplantım vardı. Ama iyi olacağız. Olduğumuz yerde kalmamızı söylediler.
- Üst katta cam kırılmış. - Neredesin sen?
106. kattayım. Çok fazla insan var burada.
Sen...
- Beni dinle. Derhal eve geleceksin. - Sorun olmayacak.
İyi olacaksın.
- Oscar nerede? - Eve dönüyordur. Sen beni dinle.
-Derhal eve gel diyorum. -Evi arayıp ona söyleyeceğim.
- Neyi söyleyeceksin? - Ona...
Ona olanları anlatacağım. Beklememizi söylediler.
İtfaiyeciler buraya geliyor.
Biz iyiyiz.
- Beklememizi söylediler... - Thomas...
- Bunu yapacağız biz de. - Thomas...
- Tamam mı? - Hayır, tamam değil. Beni dinle.
- Thomas, beni dinle. Şunu yapacaksın: - Evet?
- Merdiven bulacaksın. Duyuyor musun? - Evet? Evet.
- Merdiven bul ve eve gel... - Tamam... tatlım, kapatmalıyım.
Kapatmak zorundayım. Başkaları da telefonu kullanmak istiyor.
- Ben iyi olacağım. Sen de iyi olacaksın. - Şunu söylemeyi bırak.
- Merdiven bul... - Hayatım boyunca emin olduğum tek bir şey...
...var ve bilmeni istiyorum: Seni kesinlikle çok seviyorum.
Seni tamamen seviyorum.
-Konuşmayı bırakma lütfen. Telefonda kal... -Birkaç dakika sonra tekrar arayacağım.
Lütfen telefonu kapatma...
Büyükanne, uyanık mısın?
Tamam.
Büyükanne, lütfen uyan. Tamam.
Lütfen.
Tamam.
Büyükanne?
Orada biri olduğunu biliyorum.
Sana zarar vermeyeceğim.
Sadece dört yaşındayım.
64 numaralı yalan.
Üzgünüm, konuşamıyorum.
Kimsin sen?
- Kiracı. - Ben Oscar Schell.
Büyükannemin torunuyum.
Büyükannem nerede, biliyor musun?
- Dışarıda. - Dışarıda mı? Bu saatte mi?
Nerede olduğunu biliyor musun? Ölüm kalım meselesi.
Birlikte bekleyebiliriz.
Sen teknik olarak yabancı sayılırsın, değil mi?
Bir yabancının yatak odasına girmem.
Neden konuşamıyorsun? Ses tellerin hasarlı falan mı?
Yoksa çok korkutan şeyler mi yaşadın?
- Evet. - Havalıymış. En son ne zaman konuştun?
Hiç konuşmayı deniyor musun?
Bana bir şey söylemeyi denesene?
Haydi.
Benim adım...
...kiracı.
Sabıkan var mı?
Hayır.
Belki para kazanmak için insanları incitiyorsundur.
- Hayır. - Hikayen nedir öyleyse?
Hikaye ''benim'' hikayem.
Birine anlatmak zorundaydım.
Artık sır olarak saklayamıyordum. Sana kendi hikayemi anlatabilir miyim?
Evet.
Babam 11 Eylül'de öldü.
O öldükten sonra bir yıl boyunca odasına giremedim çünkü çok zordu ve ağlatıyordu beni.
Ama bir gün cesaretimi topladım ve odasına girdim.
Onunla Taekwondo yapmayı özlemiştim, beni güldürüyordu.
Kıyafetlerinin ve eşyalarının bulunduğu dolaba girdim.
Eski kamerasını almak için uzandım ama vazo düştü.
İçinde, üzerinde ''Siyah'' yazan bir zarf buldum.
Babamın bir yerlerde bana bir şey bıraktığını biliyordum. Onu bulmak zorundaydım.
''Siyah'' soyadına sahip 472 kişi buldum.
Ve 216 farklı adres. Bazı Siyah'lar elbette birlikte yaşıyordu.
Hesapladım. Her Cumartesi iki tanesine gidersem ve okulu ekersem...
Mineraller, paralar ve çizgiromanlarla hepsini bitirmem 3 yıl sürerdi.
Ama bunu yapacağım. Siyah soyadındaki herkesi bulacağım ve kilidi bulacağım.
En mantıklı plan buydu.
İnsanları bölgelere göre ayırdım ve anneme yalan söylemek zorunda kaldım.
Çünkü babamın onu hiç tanımayan insanlar tarafından öldürülmesi gibi...
...mantıksız şeylerdeki mantığı anlamama yardımcı olacak...
...olan o kilidi bulmak zorundayım ben!
Ve İngilizce konuşmayan insanlarla tanıştım, evlerinde saklanan insanlarla.
Dua ederek tanrıyla konuştuğunu söyleyen bir kadın vardı.
Madem tanrıyla konuşuyordu, oğlunu öldürmemesini neden söylemedi?
Ya da binalara uçak uçuran insanlar hakkında. Belki de farklı bir tanrıyla konuşmuştu!
Sonra erkek olan bir kadınla tanıştım. Kadın olan bir erkekti ve tanımak istemedim...
...çünkü beni korkutmuştu çünkü farklıydı.
Vajinası mı vardı yoksa penisi mi? Ne önemi vardı?
Herkesin aynı saç kesimine sahip olduğu bir yere gidelim.
Sonra Bay Black'le tanıştım. 24 yıldır ses duymayan biriydi ki bunu anlayabiliyorum.
Çünkü ben de babamın sesini çok özledim. Gelip ''hala kalkmadın mı'' derdi.
- Gidip bir şeyler yapalım. - Sonra birlikte resim yapan ikizleri gördüm.
Ve bir kulübe vardı. Kulübede yaşayanlar vardı!
Sonra sürekli ama sürekli aynı kişiyi çizen bir kızla tanıştım!
Sonra kapıcının biriyle tanıştım. Eskiden öğretmenmiş ama artık beyni ölüyormuş.
Remus Black de koleksiyoncuydu ama yemek yiyecek parası yoktu!
Alan Black de evinin anahtarını kaybeden biriydi.
Duvara bakar gibi bakıyordu. Ben de bakıyor gibi hissediyorum çünkü 147 kilit denedim.
Ama uymadı ve hiçbir şeyi açmadı ve babamın bulmamı istediği...
...şeyi bulamadım ve onsuz her şeyin iyi olabileceğine inanamıyorum.
- Bırakalım haydi. - Ve ne zaman yabancı bir yere gitsem korkuyorum.
Tek başıma dolaşırken korkuyorum. Delirecek gibi hissediyorum...
...ama anneme altıncı ilçe hakkında anlattıklarını unutmuyorum.
- Bazı şeyleri bulmak kolay olsaydı... ...bulmaya değmezdi.
Ve evi ne zaman terk etsem korkuyorum.
Ne zaman kapı sesi duysam korkuyorum. Ve başladığımdan beri hiçbir şey bulamadım!
Babamı her zamankinden çok özledim ve ondan hiç bu kadar uzak hissetmemiştim!
O kadar acıtıyor ki...
...bazen kötü bir şey yapacakmışım gibi hissediyorum.
Kötü?
Yoruldum, yatağa gidiyorum.
Büyükanneye tanıştığımızı söyleme.
Ben de yapayım mı?
Neyi yapacaksın?
- Seninle arayayım mı? - Hayır, kesinlikle olmaz.
- Hayır, hayır, hayır. - Elbette.
Haftaya Cumartesi, sabah 7'de.
Ne olur olmaz, 23 dakika 37 saniye erken gitmiştim.
Orada olmasını istiyor muydum, bilmiyordum.
İstemediğimi bile bilmiyordum.
Ne isteyip istemediğimi öğrenecektim.
Nereye gidiyoruz?
Benimle geleceksen kurallara uymalısın.
İki tuvalet molamız olacak. Bir tane 19 dakikalık yemek molası olacak.
Manzara seyretmek kesinlikle yasaktır ama tarihi olayları not alabiliriz.
Ayrıca seninle ilgili cevaplamanı istediğim 15 basit soru var.
15 Basit Soru: Tam adın nedir?. Nerelisin?
Mesleğin? Baban ne iş yapardı? Annen ne iş yapardı? Hiç evlendin mi? -Haydi.
Dördüncü kural da bana yetişmen. İki dakikada bir mola veremem.
Gene Black, AQ 16'de oturuyor.
11.3 mil uzaklıkta demek oluyor bu.
Bu taraftan.
Trene binmem ben. Güvenli değil.
Tüm toplu taşımanın olmadığı gibi.
Seni tanımayan insanlar tarafından parçalanabilirsin.
Hayır...
''O kadar uzağa yürüyemem'' dedi.
Benimle gelmesini istiyorsam, otobüs ya da trene binmemiz gerekiyordu.
Ve tren çok daha hızlıydı. Şöyle yazmıştı:
''Zaten korkulacak bir şey yok.'' Ben de:
''Senin için söylemesi kolay'' dedim. Ama aslında...
...değildi.
Bazen korkularımızla yüzleşmemiz gerekir.
Hiçbir şey düşün.
''Hiçbir şey düşün''.
Oksimoron bu. ''Şimdi o zaman'' gibi.
Oksimoron, iki kelimenin çelişmesi demektir.
Babamla sürekli oksimoron savaşları yapardık.
Ciddi komik.
Sessiz gürültü.
Özgün kopya.
Kayıp bulunan.
Öğrenci öğretmen.
Sıvı gaz.
Açıkça kafası karışık.
Yaşayan ölü!
Neredeyse tam olarak.
Orijinal imitasyon.
Kazara bilerek.
Dev cüce.
Tek bir kelime etmese bile, babam öldüğünden beri ilk kez...
...konuşabileceğim biri olduğunu hissettim.
Kimse yok.
Bir daha basarsan seni öldürürüm!
Ne yapıyorsun?
Ulan!
O kamerayla ne yapıyorsun?
Konuşmayı nasıl bıraktın?
Araştırma yaptım ben. Biliyorsun,
tıbbi olarak konuşmayı bırakmak imkansız.
Ses tellerin alınmamış, kesilmemiş ya da enfeksiyon falan kapmamışsa.
Aksi takdirde, travmatik olaylar karşısında gösterilen psikolojik bir tepkiymiş.
Yani kişi, konuşmama kararı alıyormuş çünkü...
...konuşmanın olayı tekrar yaşatacağını düşünüyormuş.
Bilmeni istedim.
Bekle! Bunu geçemem ben.
Delice bir şey bu. Aradan düşebilirim.
Buradan ne yazdığını okuyamam.
''Köprüyü geçersen, hikayemi anlatırım sana'' yazıyordu.
Beni bekle! Çok uzağa gitme, bekle!
Ayrıca ''mola verelim ve konuşalım'' da yazıyordu.
Yapamayız. Daha yeni başladık.
Burada bekle.
Beni bırakma sakın.
Merhaba?
Beni duyan var mı?
Burada kimse yok!
Gitmeyeceğine dair söz vermiştin.
Ne diyor?
Pekala...
Diyor ki: Bir sürü yerde yaşadım...
...ama Almanya'da doğdum.
Savaştan sonra evlendim.
Çocuğum da vardı ama baba olmaktan çok korkuyordum.
Genç çocukken ailemle bir bomba barınağındaydım.
Bomba patladı ve ikisi de öldü.
Bu yüzden mi kestin konuşmayı?
Sana gazoz vereyim çocuk.
O zaman mı bıraktın konuşmayı?
Evet. Hayır.
Sana sormadığım çok şey var. Senin de sormamanı tercih ederim.
Benimle gelmeni istiyorum ben.
Omuz silkti. Babamın yaptığı gibi.
Çok hoşuma gitmişti.
Bir ay boyunca haftasonları benimle geldi ve 37 Siyah daha gördük.
Hayır, hayır!
Dikkatli olmalısın. Cassidy Black Glendale'de yaşamıyor, Woodhaven'da.
Yardım edeyim sana.
Arelia Black, Whitestone'da yaşıyor. Az Black, Flushing'de yaşıyor.
B. Black, Rosedale'de yaşıyor. BG Black, Sunnyside'da. Anladın mı?
Yarın Omara Black'e gidebiliriz. JJ Bölgesi'nde yaşıyor.
AN 50'de.
- Neden bir gün mola verip film izlemiyoruz? -Yedinci kural.
Hiçbir şey aramanın ortasına giremez.
Merhaba, benim adım Oscar Schell. Babam...
Yanlış yol!
Keyif alıyor musun?
Biliyor musun, çok yavaş yürüdüğünde bir şey demiyorum...
...çünkü elinde değil. Ve saatte üç kez tuvalete gittiğinde de susuyorum...
...çünkü ihtiyacın olduğunu biliyorum. Ama biraz daha hızlı yiyebilirsin!
James Black, Don Black, Amus Black,
Gothrrey Black ve üç Ben Black'e gittik.
Anlamsız.
Bugünlük bu kadar yeter.
Bitirmedik.
- Beyler, eşim ve çocuğum evde beni bekliyor. - Lütfen, bir dakika bekle!
Tamam.
Ben Black.
Gothrrey Black.
Amus Black.
Dur.
Duramam!
Sana soru sorsam, gerçeği söyler misin?
Beni üzecek olsa bile.
Evet.
Sence anahtarın ait olduğu bir kilit var mı?
Evet.
Gerçekten mi?
Evet.
Gerçekten mi dedim.
Evet!
Sence o kilidi bulacak mıyız?
Hayır.
Ben de pek emin değilim.
Belki aramayı bırakabiliriz öyleyse?
Sana göstermem gereken bir şey var.
Emin olamıyordum, bu yüzden hiçbir şey söylemedim.
Ama hep hissettim.
Yürüyüş şekli, omuz silkişi...
...ve büyükannemin ondan bahsetmeyişleri.
Büyükbabam olmalıydı o.
Annem dışarıda.
Bu taraftan.
Yatağıma oturabilirsin.
Bunları internetten bastım.
Bu muhtemelen o. Ya da olabilir.
Onun gibi giyinmiş.
Yaklaştığımda noktalar büyüyor ve insan gibi gözükmüyor.
Bazen gözlük görebiliyorum.
Ya da...
...sanırım görebiliyorum.
Muhtemelen diğer çocuklar da babalarını görüyorlardır.
Sana göstermek istediğim şey buydu.
En kötü günde, babam bu telesekretere 6 mesaj bıraktı.
Benden başka kimse duymadı.
- Annen? - Özellikle de o.
İlk mesaj 8:58'de bırakıldı.
Okuldan çıkmayı bekliyordum. Oyun oynuyor, vakit geçiriyordum.
Orada mısın? Alo?
Ofisi aradım ama kimse açmadı.
Dinle... bir şeyler olmuş. Ben iyiyim, olduğumuz yerde kalmamızı söylediler.
İkinci mesaj 9:12'de gönderildi.
Sınıftaydım.
Yine ben. Alo?
Afedersin. Evde olmanı umuyordum. Olanları duydun mu bilmiyorum...
...ama iyi olduğumu bilmeni istedim sadece. Her şey yolunda.
Ne yapmamız gerektiğini öğrenmeye çalışıyoruz.
Karmaşa var. İtfaiyecilerin gelmesi gerekiyordu... Ne?
Üçüncü mesaj, 9:58'de gönderildi.
Birkaç kişi, Mitch'in annesiyle eve yürüyorduk.
Bir şeyler olduğunu söyledi ama ne olduğunu söylemedi.
Broadway'de 92 sokağın köşesinde ki markete uğradım.
Meyve suyu aldım. O an orada olduğumu biliyorum...
...çünkü fişi sakladım. Üzerinde saat yazıyordu.
Alo?
Alo...
Alo?
Hayır...
Dördüncü mesaj 10:04'de gönderildi.
Benim yaşımdaki bir çocuğun ortalama yürüme hızı, saniyede 4.04 adımdır.
Bu iki mesaj arasında 9 dakika var.
Hesapladım. 2,386 adım yürümüşüm.
Broadway'deki United Kilisesi'nin önündeki çöpe kutuyu attım.
Bunu biliyorum çünkü geri gidip ölçtüm.
Benim...
Evde olmanı umuyordum.
Gerçekten konuşmak istemiştim seninle.
Olanları açıklamak istedim... Bir dakika daha konuşmalıyım, özür dilerim.
Telefonda daha fazla kalamayacağım. Söylemek istedim sana...
Seni çok seviyorum.
Ne kadar sevdiğimi söylemek istedim...
- Ne? - Bunları dinlemek iyi değil.
Beşinci mesaj 10:17'de gönderildi.
Babam bunu bıraktığında kapı görevlisi Stan'le konuşuyordum.
Orada mısın?
Lütfen aç telefonu...
- Dur! Yeter! - Hayır.
Bir mesaj daha var.
Altıncı mesaj.
10:27.
Dur! Yeter!
Başka arayış da yok.
Bekle bir dakika!
Ne yapıyorsun?
Her şey daha iyiye gitmeliydi ama kötüye gitti.
İyiye gitmesi gerektiğini kim söyledi?
Bu kadar mı yani?
Sana yardımcı olmak istemiştim ama sana...
...zarar veriyorum.
Gitmek istiyorsan git. Büyükbabam olduğunu her zaman biliyordum.
Ama gittikten sonra özleyeceğimizi sanıyorsan endişelenme çünkü özlemeyeceğiz.
Hatta teşekkür etmeliyim. Babam dünyadaki en iyi babaydı...
...çünkü sen en kötüsüsün!
Babam Bronx Bilim Lisesi'ne gitti. Okulun beyzbol takımındaydı ve gazete editörüydü.
Mezun olduktan sonra Rockers'a gitti. Kimya okudu ve mezun oldu.
Annemle kütüphanede tanıştı. Norwalk Connecticut'ta evlenme teklifi etti.
Her yaz oraya gideriz ve tekrar evlenme teklifi eder.
Doğduğum gün kuşe kağıdına afiş bastırmıştı ve hala yatak odalarında asılı durur.
Bilimadamı olmak istiyordu ama ailemize para getirebilmek için kuyumcu oldu.
Benzin kokusuna bayılır, domatesden nefret ederdi.
Benimle asla çocukmuşum gibi konuşmazdı. Böyle işte.
Artık onu tanıyorsun.
...aramayı bırakma...
- Alo? - Şey...
- Merhaba. Benim adım Oscar Schell. - Oscar?.
Ben Abby Black!
Orada mısın?
Alo?
Ben Oscar Schell, buradayım!
Oscar. Büyümüşsün.
Gidelim.
Nereye gidiyoruz?
- Yabancıların arabasına binmem ben. - Güzel bir kural bu.
Ama biz tam olarak yabancı değiliz.
Atla.
Önceden geldiğinde anahtar hakkında hiçbir şey bilmediğimi söylemiştim.
Ama biliyorsun.
Kocam...
Eski kocam,
bahsettiğin ev satışını yapıyordu. Onunla konuşmalısın bence.
- Eski kocan nerede? - İşyerinde. Seni ona götüreceğim.
Pazar gecesi mi?
Japonya'ya Pazartesi sabahı oldu.
Tamam. Çıkabileceğinizi söyledi.
-32. kat. - Sen gelmiyor musun?
Ben burada beklerim.
Bol şans.
İçeri gel.
Merhaba.
Senin için ne yapabilirim? Neler oluyor?
Babamı tanıyor musunuz?
Baban mı? Kim o?
Thomas Schell.
Sanmıyorum... Schell soyadlı birini tanımıyorum.
11 Eylül'de öldü.
Bunu duyduğuma üzüldüm.
Üzerinde soyadınız yazan bir zarf buldum. Eşiniz...
...ama şimdi eski eşiniz olan kadının bilmediğini sanıyordum, yan odadan bağıran bir adam vardı.
- Babam hakkında ne biliyorsunuz? - Bu ne zaman oldu?
3 ay, 17 gün, 8 saat...
...16 dakika ve 12 saniye önce.
Ve bu gece 19:42:46'da, babamın ''aramayı bırakma'' cümlesini işaretlediği gazete küpürünün...
...arkasında bir telefon numarası buldum.
Abby Black'e ait bir numaraydı.
Evdeki adam bendim.
- Taşınıyordum. - Biliyorum.
Zarfın ne özelliği vardı?
Onu görebilir miyim?
Zarfta bir şey yazıyor muydu?
Black yazıyordu. (Siyah)
Mavi bir vazonun içinde mi buldun?
Buna inanamıyorum.
Kesinlikle mucizevi bir şey. Bu anahtarı...
...bir yıldan fazla zamandır arıyordum.
Aylarca uyumlu olduğu kilidi aradım.
- Öyleyse birbirimizi arıyormuşuz. - Neyi açıyor?
- Güvenli kutu. - Babamla ne ilgisi var?
Senin babanla mı?
Babamın dolabında buldum ve o öldüğü için kendisine soramadım.
Kendim öğrenmeliydim.
Evet...
Benim babam da öldü.
Birkaç yıl önce.
O... bir...
...check up yaptırmaya girmişti...
Neyse...
Sonra doktorlar iki ayı kaldığını söyledi.
Eşyalarıyla ne yapacağımı bulmalıydım. Kitapları, mobilyaları.
- Saklamak istemedin mi? - Hiçbirini istemedim.
Bölge satışları yapıyordum.
Babamla aramız pek iyi değildi.
Son birkaç ayını herkese mektup yazarak geçirdi. Kuzenler, iş ortakları, tanımadığım insanlar.
Yapmak istediği ama yapamadığı, yaptığı ama hiç istemediği şeylerden bahsetti.
Benimle asla paylaşmadığı şeyleri paylaştı.
Bilirsin, onunla ilgili bilmek istediğim her şeyi.
Sarılmak ister misin?
İyi olacağım, teşekkürler.
Sana mektup yazmadı mı?
- Evet ama açmaya korktum. - Ben çok merak ederdim.
Eşim saçmaladığımı söylemişti.
- Çocukça davrandığımı. - Zaten onun çocuğuydun.
Bir çeşit itiraf mektubu olacağından korkmuştum.
Üzgün olduğunu söylemesini ummuştum.
Beni sevdiğini.
Aramızda özel bir şeyler olduğunu yazmasını. Ama yazmadı.
Mektubun sonunda şöyle yazıyordu:
''Yatak odasındaki rafın üzerinde duran mavi vazonun içinde almanı istediğim bir şey var.
Neden almanı istediğimi anlayacağını biliyorum.''
Ama...
Mavi vazoyu satmıştım. Aslında babana...
...vermiştim. Mektubu açmadan önceydi. Yani...
...bu yüzden onu bulmaya çalıştım. - Babamla tanıştın mı?
Sanırım.
Onu hatırlıyor musun?
Yıldönümünden bahsetti.
14 Eylül.
Annen için sürpriz planladığını söylemişti.
..- Mutlu yıldönümleri. - Ozel bir restoran varmış.
- O restoran. - Anahtar olmadan bir şey yapamazdım.
- Bu yüzden babamı bulman gerekiyordu. - Ama nasıl bulacağımı bilmiyordum.
Adını bile bilmiyordum.
Birkaç hafta boyunca babamın mahallesinde gezindim, karşılaşmayı umdum.
''76. sokaktaki satışta mavi vazoyu alan adam, lütfen benimle bağlantı kur'' yazan...
...afişler asmıştım, ama...
...bir hafta geçmişti şeyden...
...bilirsin. 11 Eylül'den.
Herkes poster asıyordu.
Artık aramana gerek kalmadı.
Özür dilerim. Başka bir şey aradığını ve bunu beklemediğini biliyorum.
Sorun değil.
Birlikte bankaya gidelim ve içindekinin ne olduğunu öğrenelim, paylaşalım.
Çok kibarsın ama hayır, teşekkür ederim.
İyi olacak mısın sen?
Sana kimseye anlatmadığım bir şey anlatabilir miyim?
Tabii.
O gün okula varır varmaz bizi eve geri gönderdiler.
Eve yürüdüm.
Arkadaşım arayacağını söylemişti, bu yüzden telesekretere baktım.
- Bir sürü mesaj vardı. - Arkadaşından mı?
Babamdan.
Binadaydı.
Ama kimseye anlatmadığım bir şey var.
Hiç kimseye. Asla.
Telefon çalmıştı.
Tanrım.
Açamadım. Yapamadım işte.
Çaldı, çaldı ve çaldı ama kıpırdayamadım.
Açmak istedim ama yapamadım. Yapamadım...
- Telesekreter çalıştı. - Altıncı mesaj.
-11 Eylül, 10:27. - Sinyal sesini duydum.
- Sonra onun sesini duydum. - Orada mısın?
Orada mısın?
''Orada mısın?''
- ''Orada mısın?'' - Orada mısın?
''Orada mısın?''
Bana ihtiyacı vardı ve ben telefonu açamadım.
Korkmuştum, yapamadım.
''Orada mısın?'' 9 kez sordu.
Biliyorum çünkü saydım.
Neden ''kimse'' demedi? ''Orada kimse var mı?''
''Sen'' derken tek bir kişiyi kast ediyordu.
Sanırım orada olduğumu biliyordu.
Belki de bana cesaret bulacak zamanı vermek için tekrar tekrar sormuştu.
En çok üçüncü ve dördüncü arasında bekledi. 15 saniye.
Orada mısın?
Arka planda insanların ağladığını duyabiliyordum.
- Orada mısın? - Helikopterler duyuluyordu.
Camların duyulduğunu duyabiliyordum.
Orada mısın?
- Orada m... - Sonra kesildi.
- Beni affediyor musun? - Affetmek mi?
Ne için? Açamadığın için mi?
Kimseye söyleyemediğim için.
Elbette affediyorum.
Bunun bana ne kadar iyi hissettirdiğini anlatamam.
Umarım aradığın şeyi bulursun.
Gitmem lazım.
Teşekkür ederim.
Ne yapıyor?
Oscar!
Bırak, bırak. Bırak. Bırak.
Bırak. Bırak.
Bırak haydi. Bırak bebeğim.
Bırak gitsin. Bırak gitsin. Geçti.
Geçti, geçti. Geçti, tamam.
Söz veriyorum, yakında daha iyi olacağım.
-Normal olacağım. -İstediğim son şey bu.
Kusursuzsun sen.
Çok fazla uğraştım anne. Daha fazla uğraşmam imkansız.
Biliyorum.
Çabaladığını biliyorum. Biliyorum.
- Bilmiyorsun. - Biliyorum.
- Gerçekten bilmiyorsun anne. - Babanın ne kadar gurur duyacağını biliyorum.
Aramayı bırakmadığın için.
Tatlım, seni gözümün önünden ayırır mıydım sence?
Başına bir şey gelmesine izin verir miydim?
Her zaman nerede olduğunu biliyordum. Hep.
Öyle mi?
Kapı görevlisi Stan bana mantık üzerine okul projesi...
...yapmak için telefon defterlerini istediğini söyleyince...
...bir şey yapacağını anlamıştım.
Nasıl?
Mantık derslerine 7 yıl daha girmeyeceksin.
Odana girdim ve senin gibi düşünmeye çalıştım.
Anlamak istedim.
Beni mi gözetliyordun?
Seni arıyordum.
Siyah'ların bulunduğu listeyi buldum.
Beş ilçeyi yerleştirdiğin sistemi buldum. - Gözlem çizelgesi.
Gözlem çizelgen.
- Bölge cetveli. - Telefon numaralarının son 4 hanesini nasıl kullandığını gördüm.
- Zekice olduğunu düşünmüştüm. - Çok zekiceydi.
Kendi haritamı çıkardım.
Bütün bölgeleri işaretledim.
104 tane.
-216 adres. - Siyah soyadına sahip 472 insan.
O hafta sonu görmeye gideceğin herkesin listesini yaptım.
Önceden gittiklerini aradım ve ağrayacaklarınla tanıştım.
Öyle mi?
Hepsiyle mi?
Eşimin ölümünden beri, oğlum bir ipucu olduğunu düşündüğü bir anahtarla...
...bütün şehri dolaştı. Yani o...
Teşekkürler, teşekkürler. Çok teşekkür ederim.
Geldiğinde bütün bu haritayı gezmiş ve...
Teşekkürler.
Çok teşekkürler.
Çok teşekkür ederim, sağ olun.
Teşekkürler.
- Hector Black sarılmayı çok seviyordu. - Bana 17 kez sarıldı.
Bırakmak istedim ama sürekli sarılıyordu.
- Bir şekilde içini rahatlatmak istiyor, bu
Elaine Black'i ve beş gürültülü çocuğunu sevdim.
Resim yaptı mı sana da?
Düzinelerce.
Yani geldiğinde, belki ona bindirebilirsiniz ve...
Peki ya LeAnn Black?
Evet, bana da.
Git.
Lütfen, git buradan. Git!
Lona Black'in harika bir hikayesi vardı.
Evet. Gittiğimde gözyaşlarına boğuldu.
İyi olacak. Sadece birkaç soru sormak isteyecek.
Sorun olmayacağından emin misiniz?
Ben gittiğimde gayet iyiydi.
Eleanor Black'ten Harlen Black'e gitmenin ne kadar süreceğini biliyordum.
Baban için gerçekten üzüldüm.
- Anne, o çocuk geldi! - O çocuk!
Sanırım annelerimiz birbirine benziyor, değil mi?
Yani anahtardan haberin vardı.
Gidip mantık arayacağını biliyordum...
...ve seninle gelmeliydim.
Tecavüze uğrayacağımdan, bıçaklanacağımdan ya da öldürüleceğimden korkmadın mı?
Her gün, her saat.
- Kapı kapanana kadar içim rahatlamadı. - Ben geldim.
Sadece babam benim gibi düşünebilir sanmıştım.
Ben de.
Bir sürü insan bir şey ya da birini kaybetmiş, anne.
Tıpkı bizim gibi.
Ama onu özlüyorsun.
Çok şeyi özlüyorum onunla ilgili.
Pencereye dokunup hava durumunu anlamasını özledim.
Eve gelip bağırırdı ya.
- ''Herkes ne yapıyor?'' - ''Herkes ne yapıyor?''
Bütün kolunu kahve çuvalına batırmasını...
...ve hafif hissettirdiğini söylemesini özledim. - Ben çok kızardım...
...çünkü dükkandaki herkes onu izlerdi.
- Öyle mi? - Bilmiyorum, bilmiyorum.
Sesini özledim.
Beni sevdiğini söylemesini özledim.
Ben de.
Anne.
Tekrar aşık olmak istiyorsan olabilirsin.
Kimse o olamaz. Kimse.
Bana söylemişti.
Dedi ki...
..."anneni gerçekten çok seviyorum. İyi bir kız o."
Anne.
Seni çok sevdiğimi yeterince söylemiyorum, değil mi?
Evet söylüyorsun.
Bebeğim...
Söylüyorsun.
Merdivenler bozulmuş.
Okula erken mi gidiyorsun?
Bugün okul yok. Cumhurbaşkanı Günü bugün.
Şubat'ta olduğunu sanıyordum onun.
Değiştirdiler.
Tanıştığım bütün insanlara mektup yazdım.
Şöyle yazdım:
''Sevgili bayım ya da bayan,
ya da hanımefendi. Ya da Abby, Hazel ya da Tommy, ya da Elaine.
Ya da tanıştığım, soyadı Black olan herkes.
Beni hatırlıyor olabilirsiniz. Adım Oscar Schell.
bir kilidi bulmamda yardımcı olmanız için gelmiştim size.
Çoğunuz bana yardımcı oldunuz ve çok iyiydiniz.
Bunun için teşekkür etmek istiyorum.
Ve beni ata bindirdiğiniz için teşekkür etmek istiyorum.
Taylor'ın anahtarım ve beni çizdiği resim için.
Bilmek istersiniz belki.
Anahtar benim için değilmiş.
Bay William Black içinmiş.
Benden çok daha fazla ihtiyacı varmış belki.
Elbette hayal kırıklığına uğradım...
...ama ait olduğu yere ulaştığı için mutluyum.
Hatta hayal kırıklığına sahip olduğum için mutluyum.
Hiçbir şeye sahip olmaktan iyidir.
Babam bana New York'un altıncı bir ilçesi olduğunu ve yüzerek gittiğini söylemişti.
Onu kurtarmaya çalışmışlardı ama başaramamışlardı.
Ve asla geri dönmeyecekti.
Ne kadar çok istesem de...
...babam da asla geri dönmeyecek.
Ve onsuz yaşayamayacağımı sanıyordum...
...ama artık yaşayabileceğimi biliyorum.
Sanırım bu, babamı gururlandırırdı.
İstediğim tek şey de buydu.
Büyükannemden Kiracı'nın adresini aldım.
Ve ''bencil pislik, siktir git'' demek istesem de...
...demedim.
Eve dönmesini istedim.
Tebrikler Oscar.
İnanılmaz bir cesaret ve yaşından ötede bilgelikle...
...6 numaralı Keşif Gezisi'ni tamamladın.
Hem altıncı ilçenin varlığını, hem de kendi...
...muhteşemliğini kanıtladın.
Altıncı ilçede yaşayan insanlar her neredelerse, seni kutluyorlar.
Ben de kutluyorum.
Artık eve dönme vakti.